Po telefonie do Bartasa okazało się, że termin od 20 do 29 wolny i Barduta czeka na nasze kijaszki. Ja jeszcze dla pełnej swobody odstawiłem rodzinkę do teściów i zacząłem skrzętnie pakować swój sprzęt.
W piątek 20 lipca około południa przybyliśmy nad wodę. Standardowe przygotowanie zanęty, czyli dawka uderzeniowa, a później tylko i wyłącznie punktowe nęcenie

  na odpowiednio przygotowane zestawy.

Tym razem wszystkie uzbrojone w floathing bomby. Kilka rybek straconych w głupi sposób jest wystarczającym powodem do ich stosowania, nie wspominając o zwijaniu zestawów z odległości około 150 m. Także Damian: Nugi jest za :DD Pierwsza noc upłynęła spokojnie. Dopiero rano około 8smej na wędce Pawła odjazd. Niestety Speed karpia w trzciny i 0:1 dla Barduty. W niedzielę rano około 3.30 odjazd na moim kiju. Po sporej gimnastyce (Paweł dla urozmaicenia śmignął na dorsze) piękny karp był już w podbieraku.

       Rano sesja i wrócił do wody  Podczas wieczornej regulacji sygnalizatorów, branie, ale i szybka reakcja. Zdecydowany hol, wgramolenie się na łódkę i dryf w kierunku ryby, która zdążyła przymurować w liczne stanowiska wywłócznika. Po wyrwaniu murawy małego boiska oczom moim ukazał się piękny karp w granicach 15 – 17 kilo. Przy uwalnianiu strzałówki z roślinności doprowadziłem do luzu i .............. delikatnie zapięty karp odpłynął majestatycznie w kierunku wyspy. Przez kolejne dwa dni znowu poranne brania w wyniku, których wyjęliśmy 3 ładne ryby

Paweł wciąż jednak czekał na personal best. Tak też stało się w nocy z 24 na 25 lipca. Mimo ulewnego deszczu i silnego wiatru karpie znakomicie żerowały. Począwszy od 1.30 co pół godziny powiększaliśmy wynik na swoją korzyść. Paweł w tym czasie dwukrotnie poprawił wynik najpierw na 9 a później na 11 kilo

  Ja zadowoliłem się zegarkiem

Apetyty nam się zaostrzyły ale niestety zmiana pogody i duże wahania ciśnienia wprawiły karpie w letarg . Cała woda mimo obfitości ryb zamarła. Pod koniec zasiadki dla urozmaicenia połowów, spróbowaliśmy swoich sił przy użyciu spinningu i Feddera.

  A ja do kompletu dodałem jeszcze jeden zegarek

Wynik zamknęliśmy na 8:2 dla nas. Długie zasiadki mają do siebie to, że trudno jest przewidzieć co przyniesie pogoda. Długie dni nad wodą, brak brań, pozwala poreflektować, generalnie wszystko na po.... :D. Niby nic, ale ciężko później wracać do spraw codziennych. Zawsze można wykorzystać czas na chwilę w naszej karpiowej kuchni

Dobre jedzonko to podstawa na maratony, a jakby przypadkiem zabrakło jedzenia? To zawsze otaczająca nas natura daje nam nieskończone zasoby białka:D

   Żal wyjeżdżać było oj żal. PS. Podziękowania dla Bartasa i Pana Mirka – autochtona służącego radą, jadłem i trunkiem. A wy autochtony bardutowe jeszcze zobaczycie, jak nie my to chłopaki z trójmiasta was dopadną.